یکشنبه, 27 آبان 1397 ساعت 00:25
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

تولید  Augmented Realty یا واقعیت افزوده توسط تیم کاری ما شما می توانید چهت کسب اطلاعات بیشتر با ما تماس بگیرید

 تیم کاری ما اماده تولید واقعیت افزوده به همراه اپلیکیشن مربوطه  بصورت  3 بعدی و یا فیلم و یا انیمیشن برروی تصاویر شما را دارد جهت کسب اطلاع بیشتر با ایمیل ذیل با ما تماس حاصل فرمائید ما با شما تماس خواهیم گرفت 

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

 

 

 

نسل بعدی واقعیت مجازی

آنچه واضح است، حمایت گسترده و سرمایه‌گذاری عظیم در این شاخه‌ی هیجان‌انگیز بازی‌ها و سرگرمی است. دیگر مثل دهه‌های گذشته شاهد تلاش‌های جسته و گریخته برای ساختن دستگاهی و سپس رها کردنش در ورطه‌ی فراموشی نیستیم. همین مهم کمک کرده که سازندگان و توسعه‌دهندگان و دست‌اندرکاران این صنعت، نگاهی رو به جلو برای پیشرفت‌های بیشتر این صنعت نوپا داشته باشند. یکی از نمونه‌های این پیشرفت، یک دستگاه تکمیلی به نام Virtuix Omni است. ویرتاکس آمنی در ابتدا توسط یان گاتگلاک (Jan Goetgeluk) و در طی ویدئویی معرفی شد. این ویدئو به‌قدری شگفت‌انگیز بود که وقتی او تهیه‌ی سرمایه‌ی مورد نیاز را به کیک‌استارتر واگذار کرد، طی مدت کوتاهی 150 هزار دلار سرمایه‌ی هدف جمع‌آوری شد. حمایت‌های بعدی باعث شد که دستگاه با تغییرات بسیار زیادی آماده‌ی فروش بشود.

در ویدئوی اولیه‌ای که از دستگاه منتشر شد شخصی روی یک تردمیل می‌دوید و با یک اسلحه‌ی پلاستیکی به دشمن شلیک می‌کرد. حرکت کردن در درون بازی هم با کمک راه رفتن و دویدن شخص روی دستگاه تردمیل انجام می‌شد و هیچ واسطه‌ای مثل دسته‌های بازی یا ماوس و کیبورد در کار نبود.

ولی شکل ظاهری دستگاه اصلی با نمونه‌ی اولیه‌ به کلی فرق دارد؛ تردمیل دستگاه جدید شبیه به یک کاسه‌ طراحی شده که در هر جهتی می‌چرخد و حداکثر وزنی که تحمل می‌کند 150 کیلوگرم است. این به بازی‌کننده این امکان را می‌دهد که بتواند در همه‌ی جهات ممکن در داخل بازی بچرخد، بدود یا راه برود. برای دویدن روی این تردمیل دایره‌ای شکل باید از کفش‌های مخصوصی استفاده کنید. این کفش‌ها  دو خصوصیت دارند؛ سطح اصطکاک را به شدت کم می‌کنند و به این دلیل که دو غلطک کوچک در زیرشان تعبیه شده، حرکت و سر خوردن در جهات مختلف را شبیه‌سازی می‌کنند. تشخیص موقعیت و سرعت حرکت پاها در نمونه‌ی اولیه به کمک حسگر حرکتی کینکت انجام می‌شد. ولی در حال حاضر این کار توسط دو عدد پاد چند ضلعی انجام می‌شود که روی بخش فوقانی کفش سوار می‌شوند. این پادها حرکات را دقیق‌تر از کینکت به پردازنده‌ی دستگاه منتقل می‌کنند.

در اطراف تردمیل یک حلقه هست که بازی‌کننده باید درون آن قرار بگیرد. وجود این حلقه باعث می‌شود بازی‌کننده در هنگام حرکت روی تردمیل تعادل خود را حفظ کند و زمین نیفتد. علاوه بر این حلقه‌ی محافظ، یک کمربند ایمنی هم تعبیه شده که به حلقه وصل می‌شود. بازی کننده باید این کمربند را به کمر و پاهایش ببندد. شکل و نوع قرار گرفتن این کمربند به شکلی است که کاربر داخل آن به شکل نیمه‌آویزان قرار می‌گیرد و به همین دلیل حرکت کردن روی تردمیل مثل شناور بودن روی هوا، هم اصطکاک را کاهش می‌دهد و هم از ورود بیش از اندازه‌ی وزن بر روی دستگاه جلوگیری می‌کند.

همان‌طور که اشاره شد، ویرتاکس آمنی یک دستگاه تکمیلی است؛ یعنی می‌شود آن را به رایانه وصل کرد و تصاویر را از طریق نمایشگر دید. ولی بهتر این است برای داشتن تجربه‌ای کامل، از هدست‌های واقعیت مجازی برای دیدن تصاویر و دیدن محیط بازی استفاده شود. این هدست‌ها با دستگاه و تردمیل کاملا هماهنگ هستند و حس حضوری بی‌واسطه را به کاربر منتقل می‌کنند. البته دستگاه ایرادهایی هم دارد؛ مثلا استفاده کننده‌ها، از ایجاد حالت تهوع و سرگیجه بعد از استفاده از آن خبر داده‌اند. یا عده‌ای می‌گویند که بازی کردن یک بازی اکشن توسط آن، کار بسیار سختی است و وقتی سه دقیقه با آن در محیط بازی بدوید، خسته و درمانده خواهید شد! البته این بارقه‌ی امیدی برای کسانی است که اضافه وزن دارند و با بازی کردن زیاد این مشکل خود را صد چندان کرده‌اند!

عکس ۲۳

قیمت این دستگاه تکمیلی 699 دلار است. تا به حال بیش از 3000 دستگاه از آن فروخته شده که رقم مناسبی برای چنین وسیله‌ای محسوب می‌شود. با این حال از ویرتاکس آمنی به دلیل قیمت بالا، نیازمند بودن به رایانه‌ای بسیار قوی و هدست واقعیت مجازی، با عنوان یک تفریح گران قیمت یاد می‌کنند. گرچه بسیاری بر این عقیده هستند که این دستگاه گزینه‌ی مناسبی برای پارک‌ها و مکان‌های تفریحی جمعی به حساب می‌آید. (عکس 23)

 

 

واقعیت افزوده

بسیاری واقعیت مجازی و واقعیت افزوده را یکی می‌دانند ولی این دو فرق‌های زیادی با یکدیگر دارند. واقعیت افزورده یا Augmented Realty که به اختصار به آن AR می‌گویند، تعریفی مجزا از واقعیت مجازی دارد؛ در واقعیت مجازی شخص در محیطی که تماما توسط هوش مصنوعی و رایانه پردازش شده قرار می‌گیرد تا حس حضور در آن محل را درک کند. ولی در واقعیت افزوده فقط بخشی از محیط تدارک دیده شده برای کاربر، توسط رایانه پردازش می‌شود و بقیه‌ی محیط واقعی است. سردستی‌ترین مثال برای واقعیت افزوده را می‌شود در مسابقات ورزشی که از تلوزیون پخش می‌شود دید؛ وقتی یک مسابقه‌ی فوتبال پخش می‌شود، بخشی از اطلاعات بازی توسط رایانه و به شکل زیرنویس روی تصویر اضافه می‌شود، یا در حالتی پیشرفته‌تر نتیجه‌ی مسابقه با پرسپکتیو و زاویه‌ای خاص روی چمن مسابقه به شکل مجازی هک می‌شود. این به بیننده امکانی می‌دهد که در حین دیدن محیطی واقعی، اطلاعات آن محیط را نیز به شکل مجازی و اضافه شده هم ببیند.

اما واقعیت افزوده کاربردهای فروان‌تر و مهم‌تری از ارائه‌ی نتیجه‌ی مسابقات ورزشی هم دارد؛ عینک‌های گوگل یک نمونه جدید از ترکیب سخت افزار و واقعیت افزوده است. در این عینک‌ها، مشخصات محلی که در آن هستیم، آب و هوا و سایر اطلاعات، روی شیشه‌ی عینک نقش می‌بنند و تصویری تکمیلی از یک ویرایش کامپیوتری و واقعیت را در برابر چشم کاربر قرار می‌دهد. (عکس 24)

عکس ۲۴

یا اپلیکیشن‌هایی که بر روی گوشی‌های هوشمند کار می‌کنند و با ترکیب دوربین گوشی و نقشه‌های GPS یک نقشه‌ی سه‌بعدی را به کاربر ارئه می‌دهند. در این نرم‌افزارها، کاربر به کمک اطلاعات افزوده شده، نام و مشخصات ساختمان‌ها و نام خیابان‌ها را به شکل مجازی، به واسطه‌ی تلفیق اطلاعات افزوده و تصاویر دوربین می‌بیند. (عکس 25)

عکس ۲۵

 

از کاربردهای دیگر واقعیت افزوده، کابرد آن در ساخت بازی‌ها است. کنسول‌های دستی مثل PS Vita و Nintendo 3DS بازی‌هایی دارند که با ترکیب دوربین دستگاه و ویژگی‌های لمسی کنسول کار می‌کنند و بر پایه‌ی واقعیت افزوده سرگرمی ارایه می‌دهند. اما در حال حاضر واقعیت افزوده را بیشتر به خاطر بازی متاخر پوکی‌مون گو Pokemon GO می‌شناسند. این بازی که بر روی گوشی‌های موبایل قابل اجرا است، با کمک دوربین گوشی کار می‌کند. به این شکل که نقشه‌ای را با کمک GPS دستگاه وارد بازی می‌کند و در مکان‌های مشخصی به کاربر اعلام می‌کند که با روشن کردن دوربین گوشی، هیولای پوکی‌مونی را که در محیط وجود دارد با کمک توپی شکار کند. شما با گرفتن گوشی به سمت محیط و در داخل صفحه‌ی گوشی‌تان و از دریچه‌ی دوربین گوشی، هیولایی را در محیط واقعی خواهید دید. این هیولا توسط رایانه پردازش شده و این حس را به کاربر القا می‌کند که جانور در محیط روبروی او حضور دارد. این بازی که در روزهای اول عرضه، فروشی بی‌نظیر داشت، باعث ایجاد بحث و جدل‌های بسیاری بین کارشناسان حوزه‌های مختلف شد؛ چه بحث‌هایی که بین کارشناسان حوزه‌ی بازی‌های رایانه‌ای در باب خوب یا بد بودن آن به وجود آمد و چه بحث‌هایی که در باب تاثیرات و زیان‌های اجتماعی این بازی در بین کارشناسان مسائل اجتماعی ایجاد شد. (عکس 26)

Share this post

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn
بازدید 26 بار آخرین ویرایش در یکشنبه, 27 آبان 1397 ساعت 05:45
محتوای بیشتر در این بخش: « از واقعیت مجازی(VR) چه می دانید ؟
برای ارسال نظر وارد سایت شوید